بهار هستی

حماسه ای دیگر با دستان کوچک ما رقم خورد

امام خوبم ما چشمه های جوشانی هستیم که در رسیدن به اقیانوس بی انتهای افتخار گوش به فرمان شما آماده ی هرگونه جانفشانی هستیم

بسم رب الزهرا... سلام بر شهیدان... سلام بر آن دلاوران و مؤمنین جان بر کفی که به عشق خدا به جهاد رفتند. سلام بر شهید احمد کاظمی که مدیون این بزرگوار هستم. نمی دانم چرا هر وقت دلم می گیره اینجوری می شم...؟! یعنی دلم می خواد که با شهیدم یا با عزیز ترین کسم صحبت کنم، درد دل کنم و ... ولی یک چیزی که بر من حجت شده این است که شهدا حرف دلم را می دانند و نیازی نیست من بر ایشان ظاهر سازم. از چه بگویم ؟ از این وضع بگویم؟ از تنهایی رهبرم بگویم؟ از بی توجهی به امر رهبرم بگویم؟ از بی توجهی به مسائل دین بین مردم بگویم؟ از پایمال شدن خون شهدای هشت سال جنگ سراسر مقدس بگویم؟ از چی بگویم ؟ ! هــــان ؟!!! آیا شهدای ما رفتند تا برادران و خواهرانم اینطور با هم رابطه داشته باشند؟ آیا شهید دادیم که ظاهر خواهرم اینطور باشه؟ آیا ما امثال کاظمی ها دادیم تا دانشگاه بشود مبدا و مقصد گناه؟ این ها کدامش آرمان شهداست؟ هیــــــــــچ کدام.............. شهدا از ما خواستند راهشان را برویم. راه شهدا کجاست؟ راه شهدا را از کجا پیدا کنیم؟ جواب سوال را هم خود شهدا داده اند هم در عمل ثابت کردند و هم در گفتارشان... با تامل در کار این عزیزان به حرف شهید کاظمی می رسیم که فرمودند : ( شهدا از ما می خواهند راهشان را ادامه دهیم ، این راه روشنه روشنه ، فانوس به دست گرفته ایم ، برای چه ؟) آن شهیدی که شانزده سال زیر خاک دفن شده و هنگام تفحص و به وقت دیدن روی مبارکش آن بوی خوش بهشت از تن مبارک و خداییش بلند می شود ، به ما چه می گوید؟ به ما چه درسی می دهد؟ این درس که ازش گفتم درسی نیست که به ما در دانشگاه و حوزه درس بدهند. این درس را شما باید خودت برداری و خودت پرورشش دهی، با نماز ، روزه ، دعای خیر ، احترام به پدر مادر و ... حاج حسین خرازی که دستش را به عباس بن علی (ع) داد ، کسی هست که همه او را با قرآنش می شناختند. حسین خرازی ای که همیشه مشغول تلاوت قرآن بود و با خدایش عاشقی می کرد. این ها درس عاشقی است. در وصیت نامه ی یک شهید بیست ساله خواندم که : هر روز برای عشقم تکه ای از عشق نامه ام را می خوانم. (تکه ای از عشق نامه : سوره ی یاسین) شهدا با همین درس، خدایی و آسمانی شدند. نمی دونم بگم جای شهدا خالیست یا نه؟! بگم خالیست که فیض شهادت ارزش بی نهایت دارد. بگم خالی نیست که الان با این آدم ها چه کنیم ؟ خیلی سخته تو مملکت خودت که رهبر آن سید علی خامنه ایست نتونی حزب اللهی زندگی کنی توکلم به خداست و یاد خاکستر و سر رسول خدا می افتم. خیلی سخته ، بخدا سخته... حرف زیاد دارم و با این شعر تمومش می کنم : دیگر این خانه مرا تنگ بود ****** زندگی بی شهدا ننگ بود

این خاک که سرچشمه ایمان و یقین است

گویا گوهری ناب ز فردوس برین است

با علم و عمل عشق و یقین پیر و حقیم

مفتاح عادت به همه حال همین است

از کشمکش نور و سیاهی نهراسیم

آن جا که همه ظلم و تباهی به کمین است

ما وارث برحق امامیم همین بس

این توشه به هر انجمنی گنج ثمین است

جان بر کف و آماده همه گوش به فرمان

ایران سرفراز به گیتی چو نگین است

حوصله ام سر رفته بود مادر گفت:پسرم بیا بازی با کلمات گفتم مادر حوصله ندارم مادرم گفت:این بازی واقعا بازی نیست یه تمرین برای حضور ذهن و شخصیت شناسیه

من هر بار یه کلمه میگم شما اولین چیزی که به ذهنت میرسه رو بگو

آخر کار با همه اون کلمات یه متن بنویس خودت از این نتیجه متعجب میشوی

شروع:

من میگم آسمان:بی ریا

ایران:سربلند

مدیر:جدیت

مشق:کوشش

چیپس:تبل تو خالی

رضایت:معلم

جایزه:نشاط

سیاه:دروغ

بیماری:بدبختی

بن بست:امید

خدا:نیاز

دریا:پهناور

دوست:وفا

مداد تراش:اصلاح

مادر:خورشید

پدر:کوه

خواهر:پشتیبان

غذا:نان

انرژی:قرآن

سایه:دیوار کاذب

من:تلاش

خورشید بی یاست،تکیه بر کوه زده و کوه عزیزترین پشتیبان و سربلندترین رفیق اوست

هر روز صبح با نشاط و امید به صحنه پهناور زندگی می تابد تا شاهد تلاش و کوشش و جدیت باشد که هر یک لحظه ایی از زنجیر ناگسسته ی طبیعت است برای کسب روزی و نان در زندگی بشر.

ضعیف نباشیم نکند با تکیه بر دروغ این دیوار کاذب خود بزرگی بین ولی تبل تو خالی بدبختی خود را قم بزنیم و رشد کنیم

و اما در این گیر و دار سهم من از این دنیا مهربانترین و عزیزترین معلم روزگار است قرآن این کلید سعادت ابدی من شاگرد کوچک مکتب ائمه هستم خرسندم چون عاقبت به خیر می شوم

ان شا الله

لبانت خشکیده است تشنه ای و بی قرار آسمان هم با تو قهر کرده است دوردست ها هم خبری نیست
بر روی غصه هایت که راه می روم خش خش شکستن نمک زر پاهایم بیشتر دلگیرت می کند
کو آن پرندگان مهاجر تازه از راه رسیده؟
کو آن جمعیت مردمی که به هوای خنکی که به ساحلت می وزید دلخوش بودند؟
کو قایق هایی که راه درآمدی برای برخی از افراد نیازمند بودند؟
کو رنگ صورتی غروبهای دل انگیزی که به خاطر وجود جلبک های ریز درون آبت بود؟
نگاه کن فقط نمک مانده و بس
سفید و یک دست و یک رنگ با طنت خوب نمک گیرمان کرده
کاش باران ببارد
همه اش که تقصیر طبیعت و آب و هوا نیست ما مسئولیم
نه برنامه ریزی های کوتاه مدتمان درست است نه بلند مدتمان
ته مانده رودی که به گلوی خشکت می چکید را با بهره برداری های نادرستمان خشکاندیم
آسمان گریه کن بر این بی توجهی ها،این دریاچه نیازمند دستان بخشش توست،ببار و به همه ی غصه های این آب از یاد رفته پایان بده
من نمی توانم لبهای خشکیده ی او را ببینم و بی تفاوت باشم.
مهارلو ای آوای خوش آهنگ سرزمین پارس باز هم زندگی کن و میزبان مهمان ناخوانده و طبیعت دوستت باش
به یاد آن روز...